Buscar este blog

9/5/11

Mermelada de fresa express


El otro día llegaron a nuestras manos un montón de fresas, así que hicimos mermelada. Decidimos tirar de una receta rápida, que nos permite elaborar un producto casero a pesar de tener poco tiempo. Tan bien se nos dio que al final cocinamos dos modalidades:


1. Mermelada de fresa tradicional


2. Mermelada de fresa especiada: Apoyándonos en la receta que nos deja uno de nuestros blogs preferidos.




Lo más aburrido de todo este proceso es lavar y cortar todas las fresas en pedazos entremezclándolas con un poco de azucar para que suelten su jugo.

Por otro lado, mientras las fresas maceran, se va elaborando el almibar: dos tazas de agua y una  de azúcar que se revuelven bien para que se disuelva, se pone entoces al fuego y se deja herbir hasta que espese un poco, antes, cuando se esté calentando la mezcla, se añade un chorro de zumo de limón.

Cojemos las fresas que dejamos antes y las batimos. Yo ahora, es cuando empecé el proceso de separación para que salieran las dos modalidades de mermelada. Dividí las fresas en dos cacerolas y las puse el fuego, les añadí a cada una una parte proporcional del almibar.

Tienen que estar al fuego unos 20 minutos, mientras de vez en cuando les quitamos la espuma blanca que saldrá en la superficie.

En una de las cacerolas añadí, cuando llevaba más o menos 10 min. de cocción, las especias: una ramita de limón, cardamomo (quitándole las vainas), clavo y canela. Especias que intenté retirar, una vez acabase la cocción (aunque alguna que otra se quedó dentro).

Y ya está, terminamos, sólo falta repartirlas en los botes para hacer conservas, para lo cual: cerramos bien los botes y los metemos en la cacerola, que llenamos de agua y ponemos al fuego. Tienen que hervir durante unos 20 min. y sólo los retiramos después de que el agua haya enfriado.

Una receta facil que nos permite tener mermelada casera durante una buena temporada! :)

19/4/11

Unha carta vexetariana na Costa da Morte



Sorprende, e máis no seo da Costa da Morte, atopar unha carta personalizada para vexetarianos. En Cee, o Restaurante O Gallego vén de abrir unha carta cunha variedade de pratos vexetarianos, e ata veganos, ben ampla e exquisita.

Ao carón dos entrantes, do peixe, da carne e dos viños, un apartado "Para vexetarianos" oferta manxares como berexenas recheas con soia (na foto), allo branco, tempura de verduras con salsa de iogur, ou brócoli con pasta de mazá.

Non queda aí a oferta se non que os postres tamén ten oco para veganos, con marabillas de mazá confitada, mouse de chocolate ou brochetas de froita con chocolate negro.

Cómpre ter en conta que algún do pratos requiren encargo. Poden avisar no 629 241 912.


Máis información

10/4/11

Baobab- Un restaurante senegalés en lavapies


Ya hace algunas semanas que fui de visita fugaz a Madrid a ver a mis amigos emigrados. De vez en cuando me gusta pasar por allí, donde busco comer en algún sitio original aprovechando la mayor variedad de locales. Esta vez tocó un senegalés situado en uno de los barrios más auténticos de la ciudad: Lavapies, exactamente en la calle Cabestreros (añado mapa). Se llama Baobab haciendo referencia a un árbol típico
que se da en Senegal.

Ver mapa más grande 

Para mi gusto, primavera es la mejor estación para disfrutar de Madrid, ya que el clima te permite ir en camiseta pero no hace ese calorazo del verano. La terraza de este restaurante es perfecta para descansar de las visitas culturales y comer algo diferente y barato. Ahí dejo el  menú para que podáis ver los precios económicos.

Nosotras básicamente pedimos arroz senegalés, unas con carne (Thiebou Yapp)  y otras vegetal (Tiebbou vegetal). Yo, pedí el vegetal que como ingrediente especial tenía yuca, además de diferentes verduras como pimiento, zanahoria y col. Para aderezar el plato nos encontramos un trozo de limón y un poquito de salsa, que intuí de ciruela. Una mezcla, que como adivináis da un sabor bastante diferente a lo que acostumbramos, una combinación agridulce que me resultó muy sabrosa. La cantidad de la ración es bastante grande, todas las que estuvimos allí somos de buen diente y ninguna se acabó su plato, aunque casi.

 Ya estamos en abril, así que habrá que ir planeando cuando ir otro fin de semana, antes de que llegue el pesadísimo verano a la ciudad.

3/4/11

Bizcocho manzana, nueces y piñones

Encontré esta receta buscando una solución para evitar que al hacer un bizcocho el relleno se escurriese todo para abajo en vez de quedar bien repartido por todos los niveles, como sería lo correcto, duda que me surgió cuando Boas Migas me regaló uno con este problema (buenísimo y grandísimo, por cierto).

Solución: de Rechupete. Aquí me dieron la idea de mezclar manzana, nueces y piñones (piñones! no se me hubiera ocurrido, una combinación que ya nunca abandonaré!).

No lo pude evitar y casi al momento me puse en marcha, no podía parar de pensar en comerme un bizcocho como el de la foto, enterito!

Saqué los ingredientes necesarios:

- 250gr de harina
- 4 huevos
- 1 sobre de levadura
- un poquito de canela
- cucharadita de azucar avainillado
- un pellizquín de sal
- 50gr de mantequilla
- 50 ml aceite de girasol
- 200 ml nata líquida
- 50 gr de nueces
- 50 gr de piñones
- 2 manzanas
- ralladura de mandarina

Cuando ya lo tenemos todo preparado en la encimera, empezamos con la masa:

En un bol batimos muy bien los huevos con el azúcar, añadimos la nata y rallamos encima un poco de piel de mandarina. Seguimos mezclando bien con la mantequilla, el aceite y el pellizco de sal, dándole bien de vueltas hasta que no queden grumos.

Ahora toca añadir la harina y la levadura.Masa lista. Mientras la dejamos reposar preparamos el relleno.
Pelamos y laminamos las manzanas en trozos pequeños, lo mismo hacemos con las nueces y además cogemos un puñadito de piñones. Estos ingredientes los mezclamos bien con la canela y la vainilla.

Ya lo tenemos preparado todo, así que ponemos el horno a precalentar (190º) y untamos la bandeja que vayamos a usar con mantequilla.Volcamos la mezcla del bizcocho en el molde y después los ingredientes por encima, empujándolos un poco con el tenedor hacia abajo, mezclándolos un poco con la masa (este es el truco para que no queden todos abajo).

Se mete en el horno unos 40 min,. y para evitar que se queme la parte superior, los últimos minutos tapamos con papel albal el bizcocho y bajamos un poco la temperatura.


Tachán! Listo y riquísimo, lo ideal es esperar unas horas y desmoldarlo, pero entiendo, que a veces uno no lo puede evitar, así... calentito, recién salido del horno....ñamñam  :)

29/3/11

En abril engordamos: Come A Coruña

No puedo daros muchos detalles, pero hoy me he enterado que durante el mes de abril en la ciudad de A Coruña se celebrará el evento gastronómico "Come A Coruña" con circuitos de tapas, degustaciones, aulas gastronómicas, cine gastronómico, aulas infantiles, etc...
Lo poco que sé es que es una actividad que se enmarca dentro de la campaña "Coruña Gústame", que sacarán una página web con más información al empezar abril y que éste es el cartel.

Estaré atenta a ver de que más me entero....

28/3/11

Fidegua de verduras para un domingo vago

Un domingo, te apetece algo rico pero no cocinar demasiado: se nos ocurrió una fidegua vegetal. Abrimos la nevera y sacamos:

- Puerro
- Ajo
- Cebolla
- pimiento
- setas (las congelas del Mercadona he descubierto que están buenísimas)
- vino blanco

Después abrí la alacena y completé con:
- pimentón
- perejil
- fideos
- guindilla
- laurel


Cogimos una sartén y comenzamos con el refrito: un chorro largo de aceite donde vertimos ajo, cebolla, puerro y pimiento picado con un poquito de perejil y guindilla. Le añadimos un chorro de vino blanco y dejamos que se pochara a fuego lento un rato largo. Por último, cuando ya estába más o menos echo, le añadimos una cucharadita de pimentón y, después, cuando ya está todo bien mezclado, las setas.

Sólo faltan los fideos, como eramos dos, le echamos un vaso y medio, a lo que le sumamos un puñado de quinoa, para darle un aporte proteínico al plato, y lo cubrimos con dos vasos de agua  y dos hojas de laurel. En este tipo de platos, como en el guisos, yo vierto agua hasta cubrir justo el contenido de la sartén.

Ya sólo hay que esperar a que se hagan los fideos, osea, unos minutillos.
Un plato muy fácil de preparar, con el que se mancha poco y queda muy sabroso...

Por cierto, nunca os olvidéis de la sal, un poco para que no quede soso. Lo apunto en esta ocasión, por que hoy pequé de escasa y tuve que añadirle una vez servido en la mesa (que fallo!)